‘Het werd ook wel eens tijd’
recensies

Terloopse tussendoorgrapjes
De Volkskrant, 4 december 2010

Pieter Derks serveert zijn gif in een mooi glas.
Pieter Derks is een keurige jongeman. Netjes geschoren, gestreken wit overhemd en een broek die in het rek in een achterafhoek van C&A hangt, waar de mode geen rol speelt. Hij houdt zich aan alle regels die de wetgever voor hem heeft bedacht. Inclusief de taalregels.

Als een speedy Gonzalez laat hij fraaie volzinnen uit zijn mond rollen. Niet alleen de zinnen die zorgvuldig zijn bijgeschaafd in een lange try-out periode van zijn programmma Het werd ook wel eens tijd, ook die hij vandaag heeft bedacht nadat hij de krant heeft gelezen. Wat een verademing: verzorgd, actueel, venijnig, literair.

Er hangt een jaren vijftig wolkje om de Nijmeegse cabaretier Pieter Derks, die zijn opleiding genoot aan de Koningstheaterakademie in Den Bosch. Maar het is wel een ouderwets wolkje met een vlijmscherp randje. Hij komt op met een modern uitvouwbaar Deens krukje dat van papier is gemaakt. Hij vermoedt dat daarvoor een paar korans door de papiershredder zijn gegaan. De hele avond barst het van dit soort kleine terloops uitgesproken tussendoorgrapjes. De vriendelijkheid waarmee hij ze uitspreekt zal zelfs een radicale moslim doen smelten. Maar die vriendelijkheid is schijn.

Het is niet zo dat hij de mensen die zich aan de regels houden bewierookt. Uit zijn verhaal blijkt dat die zogenaamd brave burgers juist de griezeligste van allemaal zijn. Want de regels deugen vaak niet en daar wordt genadeloos gebruik van gemaakt. Daarom is de Golf Van Mexico vervuild, en weten de Droogstoppels zich te verrijken en hun medeburgers te vernederen.Pieter Derks weet zijn gif in een mooi glas te serveren, maar daarom is het misschien wel nóg dodelijker.

Het is de schijnbare bescheidenheid die Pieter Derks zo bijzonder maakt. Hij gaat naar een bruiloftsfeest (‘festijn der liefde’), waar hij honger krijgt van het veinzen van emoties. Derks is iemand waarbij je wel een tijdje in de buurt wilt blijven hangen.

Pieter Derks: Het werd ook wel eens tijd, regie: Jessica Borst, De Kleine Komedie. Tournee.
Patrick van den Hanenberg

‘Het werd ook wel eens tijd’
De Telegraaf, 3 december 2010

Pieter Derks’ derde is een stap terug
Cabaretier Pieter Derks pakte pers en publiek volledig in met zijn eerste twee programma’s (Dat zal je nog verbazen en Waan). Voor een beginnend cabaretier was hij opvallend volwassen, klassiek en authentiek. In zijn derde avondvullende show koketteert hij niet langer met dat imago. Pieter Derks heeft zijn pak in de kast laten hangen en presenteert zich als een keurige jongeman en brave burger, die doet wat er van hem wordt verlangd.

Dus als de overheid wil dat we spaarlampen gebruiken, doet hij dat en dus is Derks het eerste deel van zijn voorstelling bezig met het verwisselen van de lampen op het toneel. Quasinonchalant balanceert hij op een kistje en ondertussen babbelt hij rustig door over van alles en nog wat. En daar zit meteen het probleem; het is wel heel erg van alles en nog wat. Van het milieu tot de crisis, niet de minste onderwerpen, maar veel verrassends heeft de cabaretier daar niet over te vertellen. Zijn analyse van de bankencrisis is nogal kinderlijk en voegt niets toe aan alles wat er reeds over is gezegd. Wel amusant is de beschrijving van het huwelijksfeest waar hij uiteraard naartoe gaat omdat het van hem wordt verlangd. En als het bruidspaar wil dat hij tot diep in de nacht op de dansvloer staat, dan doet Pieter Derks dat gewoon, want zo is hij. De feestmuziek die hij tussen de conferences door speelt, is bijna te flauw (op het liedje over Nico Dijkshoorn na) om grappig te zijn: “Wie heeft er zeepsop in de pruimenpap gedaan?” Tja.

Derks is een bedreven columnist (hij leest drie columns voor) en het bevreemdt daarom dat hij zijn gesproken teksten zo afraffelt. Hij spreekt snel en monotoon en werkt toe naar een pointe die niet zelden doel mist. Jammer, want Derks kan veel beter. Gelukkig heeft Derks nog een paar fraaie, gevoelige en grappige liedjes in petto, zoals het nummer over zijn vriendin, de ‘traveller’.
Annet de Jong

Derks soms vederlicht
NRC Handelsblad, 2 december 2010

Al in twee programma’s heeft Pieter Derks laten zien hoe vanzelfsprekend hij op toneel staat, hoe slim zijn conferences kunnen zijn en hoe goed hij cabaretliedjes naar klassieke snit kan maken. En nu is hij, nog maar 26 jaar oud, toe aan zijn derde. Dat begint goed, met een vrolijk verhaal over gehoorzaam burgerschap en het vervangen van de toneelspotjes door spaarlampen. Ook vertelt hij over een bos dat moest worden gekapt voor een duurzaam bedoeld nieuwbouwwijkje: daar komt het milieu. In grappen over dat soort logica, of het gebrek eraan, is hij op zijn best.

De vaart raakt er echter een beetje uit als hij eerder voor de krant geschreven columns voorleest – dat hadden rake conferences kunnen zijn als hij ze uit het hoofd had geleerd. En een paar andere nummers zijn zo vederlicht dat ze gevaarlijk dicht in de buurt van de nietszeggendheid komen.

Derks maakt wel weer veel goed met een haarscherp geformuleerde verhandeling over de fictie van geld – het zijn alleen maar cijfers, zegt hij – en een dito tirade tegen de bedrijventerreinen waar de benepenheid de boventoon voert. Dan is hij een geëngageerd cabaretier naar wiens vierde programma ik opnieuw nieuwsgierig zal zijn.
Henk van Gelder